Η καλύτερή μας φίλη

Έξω βραδιάζει νωρίς. Έχω καιρό να κάτσω
λίγο με τον εαυτό μου. Κάθομαι στο παράθυρο
κοιτάζοντας το χιόνι σιγά σιγά να λιώνει και
να σχηματίζει πάγο σε κάποια σημεία. Η
ορατότητα δεν είναι καλή. Έχω αρχίσει και
δεν βλέπω καλά. Σιγά σιγά όλα γύρο μου
σκοτεινιάζουν και η μέρα μας αποχαιρετά
για να μας φέρει μια νύχτα κρύα. Εγώ την
περιμένω. Νιώθω καλά και γνωρίζω τι θα
αντικρύσω και δεν φοβάμαι.Ίσα ίσα το
περιμένω κιόλας. Ξέρω ότι η σημερινή μάχη
θα είναι σκληρή. Αλλά έχω προετιμαστεί
κατάλληλα. Έχω διαλέξη όπλο για να τα
βγάλω πέρα, και θα τα καταφέρω, και
ευτυχως δεν είμαι μόνος μου. Ξέρω ότι
υπάρχουν και άλλοι ανθρωποι στην ζωή που
με αγαπάνε. Αλλά τώρα δεν είναι εδώ. Ούτε
αυτοί, ούτε η οικογένεια μου, ούτε ο κύριος
με το καροτσάκι που περνάει κάθε βράδυ
μαζεύοντας πράγματα από τα σκουπίδια.
Υπάρχουν, εγώ, η ανάσα μου. Κάποτε και η
μοναξιά υπήρχε για μένα. Αλλά πάντα έφευγε
μόνη της όταν παίνανε καινούργια άτομα
στην ζωή μου.Βέβαια, συχνά ερχόταν και με
έβρισκε όταν έμενα μόνος, λές και το
καταλάβεναι. Ερχόταν, μου χτύπαγε την
πόρτα, και εγώ πάντα την καλοσόριζα.
Μια φορά τσακωθήκαμε άσχημα. Γιατι είχα
κολήσει πάνω μου και ένιωθα οτι με πίεζε.
Για πολλή καιρό σταμάτησα να της μηλάω.
Αυτή όμως, ερχόταν κάθε μέρα, στεκόταν
δίπλα μου σε απόσταση για να μην με
ενοχλήσει, και με κοίταγε. Με ένα βλέμμα
σαν να μου λέει, "μην με αφήσεις και εμένα
". Φέρθηκα πολλή εγωιστικά και της ζήτησα
συγνώμη και αυτή μου υποσχέθηκε οτί κάθε
φορά που θα την χρειάζομαι αυτή θα είναι
δίπλα μου να μου κρατάει συντροφιά. Και έτσι
και σήμερα, ήρθε να μου κρατήσει συντροφιά
μέχρι το πρωί. Και εγώ την υποδέχθηκα με χαρά.