Κρασί

Θα πιώ στα περασμένα χρόνια. Σε μια γιορτή που η φαντασία καταπνίγει το μυαλό μας κάνοντας να χτυπάμε δυνατά το κεφάλι μας στον τοίχο. Μέσα στο νερό οι πάγοι επιπλέουν αρμονικά και κατευθύνονται στην άβυσσο της καρδιάς μας. Έχω ένα ξένο αδερφό και μια ιστορία ανύπαρκτη στον χρόνο. Το σπίτι άδειο. Δεν μπορώ να μοιραστώ αυτά που δεν έχω. Η πόρτα κλειδωμένη, εγώ σιωπηλός στο δωμάτιο. Μια φωνή απο το πουθένα να φωνάζει αυτό που έχω μέσα μου, Γιατί..;  Τα χρόνια περνάνε μα κανείς δεν δίνει σημασία σε αυτά που περάσαμε. Πως φτάσαμε ως εδώ;
«Οι μαγικοί αυλοί ανάψανε και ο διάδρομος πήρε το χρώμα που του αρμόζει»
«Όλα θα μπούν στην θέση τους τώρα...»

Πραγματικότητα

Βράδιασε απόψε νωρίς. Η ζωή σταματά να κυλά. Τα όνειρα ξεκινούν ένα καινούργιο δρόμο σε άγνωστα μέροι. Εκεί που η λογική σταματά. Εκεί που ο ήλιος ανατέλει πάντα απο την ίδια μεριά. Εκεί που το φεγγάρι έχει πάντα την ίδια απόσταση απο την γη. Εκεί που η φύση ξέρει πάντα να ανθίζει. Εκεί που το νερό κυλά σε πιιο χαμηλά εδάφη. Εκεί που άνθρωποι μπορούν να ερωτευθούν ξανά. Και τα όνειρά μας μένουν τελικά ίδια με την πραγματικότητα.

Ονειρέψου

Δούλευες σε ένα μπάρ ενός παλιού ξύλινου κρουαζιερόπλοιου. Μικρό και  όμορφο. Εγω ερχόμουν με την μηχανή στο λιμάνι για να σε δω.  Αλλά το πλοίο θα έφευγε.  Φτάνω και δίπλα μου παρκάρει μια κυρία με το παιδί της. Ένα κοριτσάκι πολύ όμορφο. Με παρακάλεσε να την βοηθήσω με τα πράγματά της. Μόλις φτάνουμε μια μεγάλη ευγενική κυρία με ρώτησε τον προορισμό μου για να μου κόψει εισιτήριο. Της απάντησα οτι δεν το ξέρω. Χαμογέλασε και μου έδωσε το εισιτήριο λέγοντάς μου προχώρα.  Κοιτάζω το εισιτήριο να γράφει θέση σκαμπό στο μπαρ και προορισμό, κενό. Μπαίνω και βλέπω εσένα να με περιμένεις με ενα απλό βαθύ χαμόγελο.

Αξίζει

Μάθε της όμορφες στιγμές να της κάνεις νέα χαράς και τις άσχημες φύλατες να τις μοιραστείς με αυτούς που το αξίζουν

Μια νύχτα

Θα γράψω μια λέξη
κρυφά θα πονέσει,
τις σκέψεις θα τρέξει
μακριά απο εδώ.

Το όνειρο ζήσε
τα μάτια σου κλείσε,
έλα, και ζήσε
το όνειρο αυτό.

Τα λάθη θα σβήσω
στιγμές θα κρατήσω,
μια νύχτα θα ζήσω
να σ'αγαπώ..

Αξία

Μη σταματήσεις να ελπίζεις και να ονειρεύεσαι για κάτι καλύτερο στη ζωή σου. Να ξέρεις πώς τα όνειρα χάνονται μόνο όταν τα παρατήσεις. Αγάπησε και ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι τελευταία σου. Μην ξεχνάς ποτέ πως κάπου μακριά ή κοντά υπάρχει για όλα ένα τέλος. Τίποτα όμως δεν χάνεται από τη στιγμή που έχεις ζήσει έστω και για λίγο. Μένει στην καρδιά μας σαν μια γλυκιά ανάμνηση και οι αναμνήσεις είναι που δίνουν αξία στη ζωή μας.

Ρίτωρας

Βρες τον δρόμο της καρδιάς σου να γυρίσεις στα όνειρά σου...

Αλήθεια

Άν οι αλήθειες μπουν στα όνειρα
αν τα όνειρα γίνουν μέσα στην αλήθεια
θα χαθεί και η τελευταία ελπίδα
οτι ίσως σε συναντήσω κάπου...

Αλλάζει

Κοιτώ τον κόσμο σαν αλλάζει
Κοίτώ τον κόσμο να τρομάζει.
Κοιτώ εκείνες τις ωραίες στιγμες
Που ζήσαμε μαζι...

Ήρθαν τα χρονια και περνάνε
Ήρθαν αυτα που νοσταλγάμε
Ήρθε και η ώρα να σου πω δεν μπορώ
Σε θέλω πάλι εδω...

Που θα βρώ μια να σου μοιάζει
Που θα ψάξω δεν με νοιάζει
Που θα βρώ σε μια γυναίκα να πω
Αυτά που νιώθω εγω...

Όλα αυτα που αγαπάμε
Όλα αυτα που συζητάμε
Όλα αυτά που έχω στο μυαλό
Δεν ξέρω πως να στα πώ...   

Σου χαρίζω  ένα αστέρι
Σου κρατάω και το χέρι
Σου μιλάω  πιο σιγάνα
Να σου πω πως σ΄αγαπώ...

Σφηχτά

Κοιτάς...                
Μέρες που έρχονται αργά...
Άργα μα φεύγουν βιαστικά...
Γεμάτες πάθη...

Ζεστά...
Είναι τα ξύλα στην φωτιά...
Και σιγοκαίγονται αργά...
Μην πλησιάζεις...

Κρατάς...
Στα δυο σου χέρια μια καρδιά...
Καρδιά που ξέρει ν΄αγαπά...
Κι ας κάνει λάθη...

Σφηχτά..
Σφήγει τα δόντια δυνατά...
Άφηνει όνειρα παλιά...
Για μια αγάπη...

Όνειρο

Eιμασταν σε ενα χωριο καπου σε προποδες ενος βουνου. Eιμασταν αρκετα ατομα. Eιχαμε παει εκδρομη. Mπηκαμε σε ενα τεραστιο παλιο σπιτι και αρχησαμε να καθαριζουμε για να μηνουμε. Kαποια στιγμη αρχισα να σε ψαχνω στο σπιτι και δεν σε εβρισκα. ανεβηκα στην ταρατσα και καθοσουν στην ακρη και κοιταγες την θεα. Σε ρωτησα τη κανεις εδω και μου ειπες να ερθουμε να ζησουμε εδω μακρια απο ολους. Σε πηρα αγκαλια κατσαμε λιγο και μετα κατεβηκαμε στο υπογειο. Βρηκαμε μια κρυμενη πορτα. Την ανοιξα και εσυ χαθηκες μεσα της και σε ακουγα να ζητας βοηθεια. Αρχησα παλι να σε ψαχνω και σου φωναζα οτι αν σε βρω δεν θα σε χασω ποτε ξανα απο τα ματια μου. Μετα απο ωρα σε βρισκω βαθια μεσα στο υπογειο αλλα τελειως αλαγμενη. Ειχες φτερα αγγελου και φωτιζες τα παντα γυρο σου και μου λες οτι τωρα με εχασες για παντα αλλα θα εισαι για παντα διπλα μου και ας μην σε βλεπω.

Λόγοι

"Σε αγαπώ, όχι για αυτό που είσαι, αλλά για αυτό που είμαι εγω όταν είμαι δίπλα σου."

"Δεν αξίζει να κλαίς για κανέναν. Όσοι αξίζουν τα δάκρυα σου δεν θα σε κάνουν ποτε να κλάψεις."

"Επειδή πιστεύεις οτι κάποιος δεν σε αγαπά όσο θα ήθελες... δεν σημαίνει οτι δεν σε αγαπά με όλη την καρδιά του."

"Αληθινός φίλος είναι αυτός που σου κρατάει το χέρι... και ταυτόχρονα αγγίζει την καρδιά σου."

"Ο χειρότερος τρόπος να χάσεις κάποιον που αγαπάς... είναι να είσαι δίπλα του, αλλά αυτός να μην είναι εκεί."

"Μην σταματάς ποτέ να χαμογελάς, ακόμη και όταν είσαι διστυχισμένος... κάποιος ίσως ερωτευθεί το χαμόγελό σου."

"Μπορεί απλά να είσαι ενα άτομο σε όλο τον κόσμο... αλλά για κάποιο άτομο μπορεί να είσαι ο κόσμος όλος."

"Μην ξοδεύεις τον χρόνο σου για κάποιον που δεν νοιάζεται να τον ξοδεψει μαζί σου."

"Ίσως ο θεός, θέλει να γνωρίσεις πολλούς λάθος ανθρώπους, μέχρι να γνωρίσεις τον σωστό, έτσι όταν συμβεί αυτό θα είσαι πραγματικά ευγνώμον."

"Μην κλάψεις γιατί ήρθε το τέλος μιας σχέσης... χαμογέλα για όλα αυτά που περάσατε μαζί."

"Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σε πληγώνουν, πρέπει να συνεχίσεις να έχεις εμπιστοσύνη... απλά να είσαι πιο προσεκτικός."

"Γίνε καλύτερος άνθρωπος μέρα με την μέρα... όταν γνωρίσεις αυτό που ψάχνεις, θα είσαι σιγουρος οτι θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι."

"Μην ανυπομωνείς... τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις."

Επιλογές

Όταν έχεις επιλογές για να διαλέξεις και καθυστερείς να πάρεις απόφαση τι να διαλέξεις. Τότε οι επιλογές γίνονται εμπόδια στον δρόμο σου. Τα εμπόδια γίνονται προβλήματα με τον χρόνο. Τα προβλήματα δημιουργούν ανασφάλεια στην ζωή σου. Η ανασφάλεια κάνει τον άνθρωπο μίζερο και κακόκεφο και αν φτάσεις σε αυτό το σημείο η καλύτερη λύση για να το εντιμετωπίσεις είναι να δεις όλο αυτό ποιός στο δημιούργησε και να τον βγάλεις απο την ζωή σου.

Βροχή

Καμιά φορά έρχεται η βροχή και σε ξεπλένει. Καμιά φορά δουλεύει αυτό το παραμύθι και η υγρασία του ουρανού γίνεται το νερό της απολύμανσης του βάρους που κουβαλάς. Και ξυπνάς το πρωί ελαφρύς σαν πούπουλο που πλύθηκε και στέγνωσε με γαλήνιες ψιχάλες. Κάπου στον ουρανό τα σύννεφα διαβάζουν τη δική τους μοίρα. Θα κλάψουν, θα κλάψουν και μετά θα αφανιστούν, θα έχουν κυλήσει σε πιο βαριές υποστάσεις μέχρι να κλείσει ο κύκλος τους και να βρεθούν στην ατμόσφαιρα, να γίνουν απειλητικά και να αρχίσουν να ξανακλαίνε. Ποιος άνθρωπος μπορεί να χαμογελάσει ενάντια σε αυτή τη συννεφιά και τη συνεχόμενη βροχή? Τι παιχνιδιάρικο μπορεί να σου ψιθυρίσουν κάμποσα νευρικά σύννεφα που κλαίνε όλη μέρα, αγχωμένα μη και δε προλάβουν τον χειμώνα που έρχεται?

Τα γκρίζα χαμόγελα των συννεφιασμένων ημερών μόνο βεβιασμένα μπορούν να είναι.

Όμορφο πρωινό

Καμία φορα κοιτάς εξω από το
παράθυρό σου τον ουρανό και
νιώθεις τόσο όμορφα. Και
πιστεύεις ότι μόλις άρχισε μια
υπέροχη μέρα. Ύστερα
σηκώνεσαι και με ένα χαμόγελο
σκέφτεσαι αυτούς που αγαπάς,
και θα ήθελες να ηταν δίπλα σου για
να ακούσεις μια γλυκιά καλημέρα.
Και να γίνει το πρωινό ακόμα
πιο όμορφο.

Η πορεια της ζωής

Κοιτώ γύρο μου και προσπαθώ
να καταλάβω τι χάνω και τι
κερδίζω. Στην ζωή αν δεν χάσεις
πρώτα δεν μπορείς να κερδίσεις
πράγματα. Και όταν τα χάνεις
σου δημιουργήτε πόνος, πλήξη
και στεναχώρια.Νιώθεις οτι ένα
μεγάλο κενό μόλις δημιουργήθηκε
και μια ανάμνηση σου αποτυπώνετε
μέσα σου. Που μπορεί να έχει καλό ή
κακό τέλος. Όταν όμως κάτι καινούργιο
δημιουργείτε αυτομάτος συνειδητοποιείς
ότι η ζωή είναι μια πορεία με μια αρχή,
της ζωής μας, ως το τέλος της. Όπου στο
ενδιάμεσό της αρχίζουν και τελειώνουν
πολλά ακόμη πράγματα, τόσα πολλά
που σε γεμίζουν εμπείριες και σε κάνουν
να βλέπεις διαφορετικά τους ανθρώπους
γύρο σου.

Το τραγούδι της ζωής

Το κάθε βράδυ που περνάει
μοιάζει με φθινοπωρινή τραγωδία
και κάθε βράδυ και μια νότα
καταλήγοντας σε ένα κομμάτι
τόσο όμορφο όπως και οι ζωές μας.
Σε ένα κομμάτι κάπου μοναχικό,
να ζεσταίνει τις ψυχές μας
μέχρι να μπούν και άλλες νότες
στην ζωή μας, και να φτιάξουμε,
το δικό μας:
"το τραγούδι της ζωής μας"

Φαντασία

Σε βλέπω σε μια αμμώδες παραλία.
Τα κύματα να σκάνε πάνω σου και
να σχηματίζονται σαν βελούδινος
μανδύας, ο ήλιος να αντανακλά στο
κορμί σου και σε κάνει να λάμπεις.
Στο πρόσωπό σου βρήκα αυτό που
ονειρευόμουνα όταν κοίταγα το
φεγγάρι. Αυτό που κάθε άνθρωπος
το ζητάει. όλοι το ξέρουν αλλά κανείς
δεν το γνωρίζει. Αυτό που σε κάνει να
πετάς από χαρά και ευτυχία. Αυτό
που κανέις δεν μπορεί να το περιορίσει.
Αυτο που όσες φορές και να το ζήσεις
δεν πιστεύεις οτι είναι αληθινό, νομίζεις
οτι ονειρεύεσαι. Όταν βρίσκεις τι ζητάς
τότε κάνεις τα πάντα για να το αποκτήσεις.

Η καλύτερή μας φίλη

Έξω βραδιάζει νωρίς. Έχω καιρό να κάτσω
λίγο με τον εαυτό μου. Κάθομαι στο παράθυρο
κοιτάζοντας το χιόνι σιγά σιγά να λιώνει και
να σχηματίζει πάγο σε κάποια σημεία. Η
ορατότητα δεν είναι καλή. Έχω αρχίσει και
δεν βλέπω καλά. Σιγά σιγά όλα γύρο μου
σκοτεινιάζουν και η μέρα μας αποχαιρετά
για να μας φέρει μια νύχτα κρύα. Εγώ την
περιμένω. Νιώθω καλά και γνωρίζω τι θα
αντικρύσω και δεν φοβάμαι.Ίσα ίσα το
περιμένω κιόλας. Ξέρω ότι η σημερινή μάχη
θα είναι σκληρή. Αλλά έχω προετιμαστεί
κατάλληλα. Έχω διαλέξη όπλο για να τα
βγάλω πέρα, και θα τα καταφέρω, και
ευτυχως δεν είμαι μόνος μου. Ξέρω ότι
υπάρχουν και άλλοι ανθρωποι στην ζωή που
με αγαπάνε. Αλλά τώρα δεν είναι εδώ. Ούτε
αυτοί, ούτε η οικογένεια μου, ούτε ο κύριος
με το καροτσάκι που περνάει κάθε βράδυ
μαζεύοντας πράγματα από τα σκουπίδια.
Υπάρχουν, εγώ, η ανάσα μου. Κάποτε και η
μοναξιά υπήρχε για μένα. Αλλά πάντα έφευγε
μόνη της όταν παίνανε καινούργια άτομα
στην ζωή μου.Βέβαια, συχνά ερχόταν και με
έβρισκε όταν έμενα μόνος, λές και το
καταλάβεναι. Ερχόταν, μου χτύπαγε την
πόρτα, και εγώ πάντα την καλοσόριζα.
Μια φορά τσακωθήκαμε άσχημα. Γιατι είχα
κολήσει πάνω μου και ένιωθα οτι με πίεζε.
Για πολλή καιρό σταμάτησα να της μηλάω.
Αυτή όμως, ερχόταν κάθε μέρα, στεκόταν
δίπλα μου σε απόσταση για να μην με
ενοχλήσει, και με κοίταγε. Με ένα βλέμμα
σαν να μου λέει, "μην με αφήσεις και εμένα
". Φέρθηκα πολλή εγωιστικά και της ζήτησα
συγνώμη και αυτή μου υποσχέθηκε οτί κάθε
φορά που θα την χρειάζομαι αυτή θα είναι
δίπλα μου να μου κρατάει συντροφιά. Και έτσι
και σήμερα, ήρθε να μου κρατήσει συντροφιά
μέχρι το πρωί. Και εγώ την υποδέχθηκα με χαρά.

Λίγα βήματα ακόμα...

Βραδιάζει,
θα κάνω λίγα βήματα ακόμα
και μετά θα πάω για ύπνο.

Σε αυτό το δωμάτιο μου μυρίζει η μοναξιά.
Εδώ καθόμουνα νύχτες ατελείωτες,
να σκέφτομαι, να σκέφτομαι, να σκέφτομαι.
Ανθρώπους, εικόνες, και όνειρα.
Κάπου εδώ το έβαλα.
Σε αυτό το συρτάρι.
Ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω.
Ά, να, το βρήκα.
Το τετράδιο που έγραφα.
Θα το πάρω από εδω και θα το αφήσω μέσα.


Ύστερα,
θα κάνω λίγα βήματα ακόμα
και μετά θα πάω για ύπνο.

Τι όμορφο που είναι το φεγγάρι,
φαίνεται από το παράθυρο του σαλονιού μου.
Θα κάτσω λίγο, γιατι μου έρχονται εικόνες στο μυαλό.
Θυμάμαι μέρες με τους φίλους μου.
Και καθόμασταν, πίναμε, τραγουδάγαμε,
-Ωραία ήτανε τότε.
Αξέχαστες μέρες.
Αυτή την κορνίζα, μου την έχει κάνει δώρο η αδερφή μου.
Μικροί τσακωνόμασταν συνέχεια.
Θα την πάρω τηλέφωνο αύριο.


Τώρα θα σηκωθώ,
θα κάνω λίγα βήματα ακόμα
και μετά θα πάω για ύπνο.

Το δωμάτιό μου είναι σκοτεινό.
Μου φαίνεται τόσο άδειο.
Βλέπω το κρεβάτι μου κενό.
Λές και μπαίνοντας εδώ περίμενα κάποιον να κοιμάτε.
Θα φύγω από αυτό το δωμάτιο.
Θα βάλω μουσική να ακούσω,
θα πιώ ένα ουίσκι και
θα κάτσω στο σαλόνι.


Ύστερα,
θα κάνω λίγα βήματα ακόμα
και μετά θα πάω για ύπνο.

Πείνασα, πάω να δώ τι έχει στο ψυγείο.
Ωραία, τίποτα.
Θα φτιάξω ένα τοστ να φάω για να μου φύγει η λιγούρα.
Τι μικρή κουζίνα που έχω;
Πως μαγείρευε εδώ ο αδερφός μου;
Μου έχουν λείψει τα φαγητά του.
Είχε πάντα τις σειμειώσεις του πάνω από το ψυγείο.
Για να δώ.
Εδώ είναι.
Θα αφήσω και το τετράδιο μου εδώ.
Έτοιμο το τοστ.
Θα πάω στο σαλόνι να το φάω.


Ύστερα,
θα κάνω λίγα βήματα ακόμα
και μετά θα πάω για ύπνο.

Ωραίο αυτό το κομάτι...
"Φίλα με, πάλι, φίλα με..."
Μου θυμίζει την αγαπημένη μου νεράιδα.
Που τόσο αγαπώ και με αγαπά.
Και ζούμε ευτυχισμένοι όταν είμαστε μαζί.
Και ξέρει πόσο μου λείπει,
και ξέρω πόσο της λείπω


Όμως τώρα,
θα κάνω λίγα βήματα ακόμα
και θα πάω για ύπνο.

Άρνηση

Αισθάνομαι πως όταν σε έχω πλάι μου,
όλα στον κόσμο ωκυλάνε τόσο όμορφα.
Όχι, δεν αισθάνομαι...

Κοιτώ στο κενό και φαντάζομαι,
την ευτυχία να με πιρικυκλώνει
κάνοντας με να ζώ την κάθε στιγμή ξεχωριστή.
Όχι, δεν την ζώ...

Ακούω, τον αέρα
να μου μεταφέρει ένα μήνυμα,
γιορτινό και εύθιμο.
Όχι, δεν το νιώθω...

Μηλάω με τον κόσμο
και αυτός με γεμίζει
πόνο και θλίψη
και νιώθω να κινδυνεύω κάθε λεπτό κοντά τους.
Φοβάμαι.

Δεν ξεχνώ

Δεν ξεχνώ ποτέ το πέρασμα των χρόνων.
Δεν ξεχνώ ποτέ τους ανθρώπους που πέρασαν.
Δεν ξεχνώ ποτέ τραγούδια που αγάπησα.
Δεν ξεχνώ ποτέ ιδέες και όνειρα που έκανα.
Δεν ξεχνώ ποτέ εσένα που σ΄αγάπησα.

Τα όνειρα

Είναι αυτά που τρέχουν
στο μυαλό σου κάθε
νύχτα της ζωής σου.
Κι όμως είναι αυτά,
τα όνειρα τόσο ζωντανά
και τόσο αληθινά που
σου θυμίζουν το πως
είναι να ζεις το
κάθε κομμάτι της
σαν κάτι μοναδικό.
Είναι αυτά που σε γεμίζουν
πόνο και θλίψη.
Είναι αυτά που σου δείνουν
δύναμη να κερδίζεις και να χάνεις.
Είναι αυτά που τόσο αγαπάς
και ποθείς.
Είναι όλα αυτά που σε
κρατάνε ακόμα ζωμτανό.


Εκεί θα ήθελα να ζώ.
Μέσα σε αυτόν τον παραμυθένιο
κόσμο.

Τα όνειρα δεν χρειάζονται οδηγό.
Γίνονται αυτά ο οδηγόσ σου.
Αρκεί μόνο να θές να τα ακολουθήσεις
μέχρι το τέλος.

Κι όταν αυτά φύγουν μακριά
και τα χάσω από μπροστά μου
ξέρω ότι στην επόμενη γωνία
θα με περιμένουν να τα ακολουθήσω.
Χωρις να ξέρω τον δρόμο,
χωρίς να φοβηθώ τους κινδύνους που κρύβει.
Έχοντας πάντα μπροστά μου τα όνειρα μου.
Να με καθοδηγούν σε ένα μέρος ξένο
και εκείγυρνούν και με κοιτάνε στα μάτια.
Και μου τραγουδάνε:...
"Τα όνειρα τόσο ζωντανα και
τόσο αληθινά που σου θυμίζουν
πως είναι να χαίρεσαι στην ζωή
και να αγαπάς το κάθε κομμάτι της,
σαν κάτι μοναδικό".


Περπατάγαμε σε ένα μακρύ και πελώριο δρόμο.
Συνεχίζαμε ώρες ατελείωτες χωρίς να σταματήσουμε.
Αν κουραζόμασταν καμιά φορά, γυρνάγαμε και κοιτάγαμε
ο ένας τον άλλο. Αντλούσαμε δύναμη και συνεχίζαμε το
μακρύ ταξίδι. Μπροστά εσύ και εγώ τυφλά σε ακολουθώ.
Να με πηγαίνεις σε όμορφα μέροι Να με πηγαίνεις σε
μέροι που δεν έχω ξαναδεί, και να γελάς, να χαίρεσαι
που είμαστε μαζί. να φαίνεσαι τόσο ευτυχισμένη.
Και εγώ γεμάτος από ευτυχία να σε αγκαλιάζω σφιχτα
και να σου ψυθιρίζω σ΄αγαπώ.

Φνινόπωρο

Φθινόπωρο, οι πρώτες σταγόνες βροχής πέφτουν από τον ουρανό. Τα σύννεφα έχουν καταπνίξει το τοπίο. Ένας δυνατός αέρας παρασέρνει τα φύλλα των δέντρων και τα χτυπάει με δύναμη πάνω στο παράθυρό μου. Και μένω εδώ καθισμένος στο πλατύσκαλο της εξώπορτας μου περνώντας από μπροστά μου όλα αυτά που είχα πεί και είχα κάνει σαν κομμένες σκηνές. Και με χτυπάει η βροχή και με χτυπάνε και αυτές οι σκηνές. Γιατί αυτό το βράδυ φρόντισα να θυμηθώ μόνο τις άσχημες στιγμές μου. Και τελικά είναι πολλές που ένα δάκρυ μου γίνετυαι ένα με μια σταγόνα βροχής και χάνεται και αυτό όπως όλα τα άλλα.

Απορίες

Τα χρόνια περνάνε
Οι μέρες περνάνε
Τι μένει;
Ο εαυτός μας να περιμένει στο κενό σε μια πόλη τόσο σκοτεινή και άδεια
να περιμένει την λύτρωση μήπως κάποια μέρα έρθει και αυτή.
Τα λάθη μας προσμένουν στην απέναντι γωνία. Μας κοιτούν και γελάνε, που πέσαμε πάνω τους.
Ένας περαστικός που περνάει με ρωτάει
Τι κανεις;
Δεν ξέρω, Μακάρι να ήξερα.
Μακάρι να ξέραμε τι μπορούμε να κάνουμε.

Μικρόκοσμος

Ζούμε στο μικρόκοσμό μας απαλλαγμένοι από κάθε είδους πόλεμο, αναγκασμένοι να…
…τηρούμε τα πρέπει και τα θέλω κάποιον άλλων.
Εγκλωβισμένοι σε μια ρουτίνα που δεν την καθορίσαμε εμείς.
Να μας επιβάλουν πράγματα με αιτιολογία «έτσι είναι εδώ».
Να φταις χωρίς να έχεις κάνει εσύ το λάθος.
Να ζεις σε ένα περιβάλλον μονόχρωμο και βρώμικο.
Να μην φαίνεται πουθενά η αξία σου.
Να μην χρησιμοποιείς πουθενά το όνομα σου.
Να μην ξέρεις εσύ τι πραγματικά είσαι.
Γιατί σε αυτόν το μικρόκοσμο η κοινωνία μοιάζει σαν μια μεγάλη σκακιέρα, και όλοι εμείς είμαστε τα πιόνια που μας οδηγούνε όπου ακριβώς θέλουνε και δεν τους νοιάζει αν ένα από τα πιόνια βγει εκτός παιχνιδιού.
Απλά συνεχίζουν να κάνουν την δουλεία τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Όπως οι μηχανές…
…Εργάτες που να δουλεύουν όλοι μέρα χωρίς σταματημό, χωρίς χρόνο για μας, για την οικογένεια μας, για τους φίλους μας.
Ώσπου στο τέλος συνηδειτοποιούμε ότι τριγυρνάμε μέρες ατελείωτες χωρίς καμιά ουσία.
Και αντί να γινόμαστε καλύτεροι, χειροτερεύουμε ή μένουμε στάσιμοι.
Λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να ανταπεξέλθουν, αλλά και αυτοί κάποια στιγμή λυγίζουν…

Ότι μου΄χει απομείνει

Κι όμως αν κάτι μου έχει μείνει, είναι αυτά που θυμάμαι.
Καλές στιγμές, καλές παρέες, γιορτές και γλέντια. Αυτά θελω να θυμάμαι,
αλλά δεν γίνεται. Συνέχεια μπαίνουν στο μυαλό μου αυτές οι ανατριχιστηκές
στιγμές για να γεμίζουν την ζωή μου συνέχεια με απωρίες. Τι κάνω; Ποιός είμει;
Που πάω; Οι δρόμοι δεν με οδηγούν πουθενά. Συνέχεια βρίσκομαι σε αδιέξοδο.
Είμαι ένα ζωντανό απόσπασμα του αγνώστου που κρατιέται καλά κρυμένο μέσα του.
Νιώθω την ζωη να κατάκυλάει όλο και πιο γρήγορα, μέχρι να βρεί σε κα΄τι να πέσει
πάνω και εκεί να σταματήσει. Αλλά πιο πολύ φοβάμαι το σταμάτημα μην με διαλύσει
και με κάνει συντρίμια.

Μονόλογος

Μια στιγμή μονάχα για να ζήσω.

Μια στιγμή για να φτάσω το όνειρό μου.

Ο αέρας δυνατός να χτυπάει το κορμί μου με μανία.
Παρασέρνει κάθε μου σκέψει και την κάνει χαλκομανία στον τοίχο.

Ανάβω ένα τσιγάρο κάθομαι σιωπηλώς στον καναπέ και σκέφτομαι.
Αξίζει;

Είμαι έξω από την πόρτα του όνειρού μου αλλά αυτή είναι
κλειδωμένη.
Είμαι τόσο κοντά αλλά δεν μπορώ να το αγγίξω.

Υπομονή...

...Ποιόν κοροϊδεύω. . Έχω προσπαθήσει άπειρες φορές,
δεν θέλω να τα παρατήσω αλλά δεν με πάει.

Αυτές οι συκοφαντικές σκέψεις εναντίον μου μου δημιουργούν
πονοκέφαλο.

Κανένα παυσίπονο δεν μπορεί να με βοηθήσει.
Αυτοί που μπορούν, και μπορούν όλους μας
απλά τα κάνουν χειρότερα.

Μπροστά ή πίσω...

Μπροστά συνεχίζεις και δημιουργείς κιάλλα προβλήματα
καινούργια...
...άρα μπροστά γκρεμός

Πίσω μένεις στα ίδια δημιουργώντας στην ζωή σου μια
ρουτίνα που στο τέλος καταντά βαρετή...
...άρα πίσω γκρεμός

Για αυτό κάθομαι εδώ αφήνωντας τον χρόνο να αποφασίσει.

Ένα μέρος μαγικό

- Που πάμε;

- Τι σε νοιάζει;

- Με νοιάζει για να ξέρω τι θα έχω να αντιμετωπίσω.

- Μην φοβάσαι πάμε σε ένα μέρος χωρίς πολιτισμό να σε κουράζει.

- Δηλαδή με πάς σε ένα μέρος που δεν υπάρχει ίχνος ζωής;

- Όχι, απλά είναι ένα μέρος σχεδιασμένο έτσι ωστε να ξεφεύγουν οι άνθρωποι.

- Να ξεφεύγουν;...

- Ναι, να ξεφεύγουν, από την καθημερινότητά τους,
τα προβλήματα και ότι τους προβληματίζει.
Ένα μέρος γαλήνιο και σιωπηλό.

- Και τι έχω να κάνω εγώ εκεί;
Νομίζεις οτί θα ξεφύγω από τα δικά μου;

- Ναι, το πιστεύω.
Κάθε φορά που πηγαίνω εκεί όλα μέσα μου αλλάζουν.

- Τι εννοείς; αλλάζουν...

- Αλλάζουν...
Κάθομαι, ανάβω ένα τσιγάρο και νιώθω ελεύθερος.

- Ελεύθερος;

- Δεν έχω σκοτούρες για δουλειά, σπίτι, φίλους.
Δεν χρειάζεται να σκέφτομαι τι θα κάνω την άλλη
μέρα μόλις ξυπνήσω.
Ούτε τι θα πώ στους άλλους για να φανώ καλώς.

- Καλά τι σοϊ μέρος είναι αυτό;
Που το βρήκες;

- Είναι ένα μέρος μαγικό.
Δεν ξέρω πως αλλά κάθε φορά που πάω αδειάζω τελείως
από σκέψεις. Λές και κάποιο μαγνητικό πεδίο διώχνει τα κακά από
πάνω μου και κρατάει τα καλά. Ακούς τα τύμπανα να παίζουν
με ρυθμούς τόσο μαγικούς. Ήχους που δεν έχεις ξανακούσει.
Με όλοι την φύση να τραγουδάει μαζί νομίζωντας
ότι κάποιο συγκρότημα είναι εκεί κοντά και παίζει αυτοί την μουσική.

- Ωραία τα λές. Αλλά ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι μέρος είναι αυτο.

- Κανείς δεν ξέρει.

- Τι εννοείς; Αφού έχεις ξαναπάει.
Πως γίνεται να μην ξέρεις;

- Δεν είναι και δυσκολο.
Σου είπα ότι εκεί ξεφεύγεις απο σκοτούρες και ανόητες ερωτήσεις.
Αν καθόμουνα να ασχοληθώ για το τι μέρος είναι αυτό τότε θα χάλαγα
τον λόγο που υπάρχει αυτό το μέρος.

- Δηλαδή δεν έχεις απορία για το πως γίνεται αυτό το μέρος να σου αλλάζει
τελείως τα συναισθήματα;

- Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη φορα΄που πήγα, μόλις έφυγα μου
δημιουργήθηκαν κάποιες απορίες. Τι ήταν αυτά που ένιωσα...

- ...Και τί έγινε; Έμαθες;

- Ναι, έμαθα...
Κατάλαβα όταν ξαναπήγα ότι δεν με νοιάζει να μάθω γιατί
απλά ένιωθα ωραία και δεν ήθελα νατο χαλάσω.

- Καλά αφού είναι τόσο ωραία γιατι φευγεις από εκεί;

- Και τι να κάνω να μείνω;

- Ναι, να μείνεις. Λίγο πολύ όλοι μας θέλουμε να ξεφύγουμε από μερικές
καταστάσεις. Είναι φορές που θέλουμε να ανοίξει η γή να μας καταπιεί.
Οπώτε αυτό το μέρος πρέπει να είναι ότι πρέπει για αυτό.

- Καταλαβαίνω τι εννοείς. Αλλά αυτό δεν γίνεται.

- Γιατί;

- Δεν μπορείς να κάθεσαι συνέχεια σε αυτό το μέρος.

- Χα,χα. Γιατί κλείνει;

- Όχι βέβαια, απλά όταν κάθεσαι πολύ ώρα σε ένα μέρος
σου δημιουργούνται απωρίες. Τις οποίες δεν μπορείς να τις λύσεις
αμέσως, οπότε οι αρχίζεις να ιδρώνεις και να χάνεις την μαγεία
του μέρους.

- Κατάλαβα, κάθεσαι μέχρι λίγο πριν σου δημιουργηθούν οι πρώτες απωρίες.
Και μετά την κοπανάς.

- Ακριβώς.

- Είναι και κάτι ακόμα που δεν έχω καταλάβει.
Γιατί τόσο καιρό δεν έπαιρνες και κάποιον άλλον μαζί;
Έτσι για παρέα.

- Δεν έχω νοιώσει ποτέ την ανάγκη να μηλήσω σε κάποιον για αυτό το μέρος,
ούτε μου χρειάστηκε ποτέ συντροφία.

- Σε έπιασα.

- Τι εννοείς;

- Τόση ώρα μου μιλάς για αυτό το μέρος και το περιγράφεις τόσο ωραίο.
Και τώρα που σε ρώτησα για αυτό φαινόσουν σαν να πίστευες κάτι άλλο.

- Τι κάτι άλλο;

- Έχω μια υποψία ότι το μέρος άρχισε να κουράζει όταν πάς μόνος σου.
Εμείς οι άνθρωποι ψοφάμε να μεταδώσουμε το ότι καλο μας συμβεί.
Όπως και εσύ, πάω στοίχημα ότι τις ταιλευτέες φορές που πηγαίνεις
σκέφταισε ότι δεν έχεις κανέναν να μοιραστείς αυτό που νοιώθεις
για αυτό το μέρος, με αποτέλεσμα να σου δημιουργούνται όλα αυτά
που αποφεύγεις σε αυτό το μέρος.

- Ίσως να έχεις κάποιο δίκιο σε αυτό που λές.

- Και βέβαια έχω...

- Πως είσαι τόσο σίγουρος σε αυτό;

- Είμαι γιατί δεν θα με καλούσες να πάμε σε ένα τέτοιο μέρος αν δεν
ένοιωθες ότι χρειάζεσαι με κάποιον να μηλήσεις.
Μια ερώτηση έχω ακόμα.

- Τι; πες μου.

- Να, εκεί, θα έχει τίποτα να πιούμε; αν είναι να πάρουμε.

- Και βέβαια έχει!
Έλα πάμε.

- Άντε πάμε.