Μονόλογος

Μια στιγμή μονάχα για να ζήσω.

Μια στιγμή για να φτάσω το όνειρό μου.

Ο αέρας δυνατός να χτυπάει το κορμί μου με μανία.
Παρασέρνει κάθε μου σκέψει και την κάνει χαλκομανία στον τοίχο.

Ανάβω ένα τσιγάρο κάθομαι σιωπηλώς στον καναπέ και σκέφτομαι.
Αξίζει;

Είμαι έξω από την πόρτα του όνειρού μου αλλά αυτή είναι
κλειδωμένη.
Είμαι τόσο κοντά αλλά δεν μπορώ να το αγγίξω.

Υπομονή...

...Ποιόν κοροϊδεύω. . Έχω προσπαθήσει άπειρες φορές,
δεν θέλω να τα παρατήσω αλλά δεν με πάει.

Αυτές οι συκοφαντικές σκέψεις εναντίον μου μου δημιουργούν
πονοκέφαλο.

Κανένα παυσίπονο δεν μπορεί να με βοηθήσει.
Αυτοί που μπορούν, και μπορούν όλους μας
απλά τα κάνουν χειρότερα.

Μπροστά ή πίσω...

Μπροστά συνεχίζεις και δημιουργείς κιάλλα προβλήματα
καινούργια...
...άρα μπροστά γκρεμός

Πίσω μένεις στα ίδια δημιουργώντας στην ζωή σου μια
ρουτίνα που στο τέλος καταντά βαρετή...
...άρα πίσω γκρεμός

Για αυτό κάθομαι εδώ αφήνωντας τον χρόνο να αποφασίσει.