Φορτίο

Υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων όπου μπορείς να αποδώσεις ευθύνες. Το εύκολο είναι οι άλλοι.
Το δύσκολο είναι ο εαυτός μας.. Όταν τα χρεώνεις στον εαυτό σου αλλάζεις...
Αλλάζεις προς το καλύτερο. Όμως οι επιλογές είναι δικές μας. Κοιτάμε το εύκολο όσο το δυνατόν πιο κοντά στο σωστό βασισμένο σε δικά μας κριτίρια και θέλω. Περνάμε σε πράγματα αφήνωντας παραθυράκια ανοιχτά. Ο αέρας όμως δημιουργεί ρεύμα μέσα στο χώρο κάνοντας τα παράθυρα να χτυπάνε δυνατά. Εκεί ακούς όλα αυτα που πέρασες έτσι να σου φωνάζουν. Να σε γεμίζουν με σκέψεις και αμφιβολίες. Δεν είμαι εγώ αυτος που θα κρίνει το οποιονδήποτε και ούτε οποιοσδήποτε μπορεί να κρίνει εμένα. Η ζωή δημιουργέι έναν κυκλο. Οτι άφησες θα ξαναρθεί. Ότι δεν πρόλαβες θα το προλάβεις. Το θέμα είναι τι βάζεις μέσα σε αυτόν τον κύκλο και το κυριότερο τι αφήνεις απέξω. Και όσα αφήνεις απέξω δεν χάνονται. Μένουν χαραγμένα σε λευκό χαρτί, να μας θυμίζουν ποιοί είμασταν, τι είμαστε, τι ζούμε. Σαν πετραδάκια στο στομάχι μας. Πετραδάκι, πετραδάκι, στο τέλος γίνονται ασήκωτα και οι αναμνήσεις μας ταλαιπωρούν για μια ζωή.. Κανείς δεν μπορεί να τα σηκώσει. Κανείς δεν μπόρει να βάλει στις πλάτες του τα δικά του φορτία και πόσο μάλλον των άλλων.Η ελπίδα και τα πιστεύω είναι αυτά που μας κρατάνε έτσι, αλλά, αν δεν προσπαθήσεις δεν κερδίζεις τίποτα.

Κρασί

Θα πιώ στα περασμένα χρόνια. Σε μια γιορτή που η φαντασία καταπνίγει το μυαλό μας κάνοντας να χτυπάμε δυνατά το κεφάλι μας στον τοίχο. Μέσα στο νερό οι πάγοι επιπλέουν αρμονικά και κατευθύνονται στην άβυσσο της καρδιάς μας. Έχω ένα ξένο αδερφό και μια ιστορία ανύπαρκτη στον χρόνο. Το σπίτι άδειο. Δεν μπορώ να μοιραστώ αυτά που δεν έχω. Η πόρτα κλειδωμένη, εγώ σιωπηλός στο δωμάτιο. Μια φωνή απο το πουθένα να φωνάζει αυτό που έχω μέσα μου, Γιατί..;  Τα χρόνια περνάνε μα κανείς δεν δίνει σημασία σε αυτά που περάσαμε. Πως φτάσαμε ως εδώ;
«Οι μαγικοί αυλοί ανάψανε και ο διάδρομος πήρε το χρώμα που του αρμόζει»
«Όλα θα μπούν στην θέση τους τώρα...»

Πραγματικότητα

Βράδιασε απόψε νωρίς. Η ζωή σταματά να κυλά. Τα όνειρα ξεκινούν ένα καινούργιο δρόμο σε άγνωστα μέροι. Εκεί που η λογική σταματά. Εκεί που ο ήλιος ανατέλει πάντα απο την ίδια μεριά. Εκεί που το φεγγάρι έχει πάντα την ίδια απόσταση απο την γη. Εκεί που η φύση ξέρει πάντα να ανθίζει. Εκεί που το νερό κυλά σε πιιο χαμηλά εδάφη. Εκεί που άνθρωποι μπορούν να ερωτευθούν ξανά. Και τα όνειρά μας μένουν τελικά ίδια με την πραγματικότητα.

Ονειρέψου

Δούλευες σε ένα μπάρ ενός παλιού ξύλινου κρουαζιερόπλοιου. Μικρό και  όμορφο. Εγω ερχόμουν με την μηχανή στο λιμάνι για να σε δω.  Αλλά το πλοίο θα έφευγε.  Φτάνω και δίπλα μου παρκάρει μια κυρία με το παιδί της. Ένα κοριτσάκι πολύ όμορφο. Με παρακάλεσε να την βοηθήσω με τα πράγματά της. Μόλις φτάνουμε μια μεγάλη ευγενική κυρία με ρώτησε τον προορισμό μου για να μου κόψει εισιτήριο. Της απάντησα οτι δεν το ξέρω. Χαμογέλασε και μου έδωσε το εισιτήριο λέγοντάς μου προχώρα.  Κοιτάζω το εισιτήριο να γράφει θέση σκαμπό στο μπαρ και προορισμό, κενό. Μπαίνω και βλέπω εσένα να με περιμένεις με ενα απλό βαθύ χαμόγελο.

Αξίζει

Μάθε της όμορφες στιγμές να της κάνεις νέα χαράς και τις άσχημες φύλατες να τις μοιραστείς με αυτούς που το αξίζουν

Μια νύχτα

Θα γράψω μια λέξη
κρυφά θα πονέσει,
τις σκέψεις θα τρέξει
μακριά απο εδώ.

Το όνειρο ζήσε
τα μάτια σου κλείσε,
έλα, και ζήσε
το όνειρο αυτό.

Τα λάθη θα σβήσω
στιγμές θα κρατήσω,
μια νύχτα θα ζήσω
να σ'αγαπώ..

Αξία

Μη σταματήσεις να ελπίζεις και να ονειρεύεσαι για κάτι καλύτερο στη ζωή σου. Να ξέρεις πώς τα όνειρα χάνονται μόνο όταν τα παρατήσεις. Αγάπησε και ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι τελευταία σου. Μην ξεχνάς ποτέ πως κάπου μακριά ή κοντά υπάρχει για όλα ένα τέλος. Τίποτα όμως δεν χάνεται από τη στιγμή που έχεις ζήσει έστω και για λίγο. Μένει στην καρδιά μας σαν μια γλυκιά ανάμνηση και οι αναμνήσεις είναι που δίνουν αξία στη ζωή μας.