Φορτίο

Υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων όπου μπορείς να αποδώσεις ευθύνες. Το εύκολο είναι οι άλλοι.
Το δύσκολο είναι ο εαυτός μας.. Όταν τα χρεώνεις στον εαυτό σου αλλάζεις...
Αλλάζεις προς το καλύτερο. Όμως οι επιλογές είναι δικές μας. Κοιτάμε το εύκολο όσο το δυνατόν πιο κοντά στο σωστό βασισμένο σε δικά μας κριτίρια και θέλω. Περνάμε σε πράγματα αφήνωντας παραθυράκια ανοιχτά. Ο αέρας όμως δημιουργεί ρεύμα μέσα στο χώρο κάνοντας τα παράθυρα να χτυπάνε δυνατά. Εκεί ακούς όλα αυτα που πέρασες έτσι να σου φωνάζουν. Να σε γεμίζουν με σκέψεις και αμφιβολίες. Δεν είμαι εγώ αυτος που θα κρίνει το οποιονδήποτε και ούτε οποιοσδήποτε μπορεί να κρίνει εμένα. Η ζωή δημιουργέι έναν κυκλο. Οτι άφησες θα ξαναρθεί. Ότι δεν πρόλαβες θα το προλάβεις. Το θέμα είναι τι βάζεις μέσα σε αυτόν τον κύκλο και το κυριότερο τι αφήνεις απέξω. Και όσα αφήνεις απέξω δεν χάνονται. Μένουν χαραγμένα σε λευκό χαρτί, να μας θυμίζουν ποιοί είμασταν, τι είμαστε, τι ζούμε. Σαν πετραδάκια στο στομάχι μας. Πετραδάκι, πετραδάκι, στο τέλος γίνονται ασήκωτα και οι αναμνήσεις μας ταλαιπωρούν για μια ζωή.. Κανείς δεν μπορεί να τα σηκώσει. Κανείς δεν μπόρει να βάλει στις πλάτες του τα δικά του φορτία και πόσο μάλλον των άλλων.Η ελπίδα και τα πιστεύω είναι αυτά που μας κρατάνε έτσι, αλλά, αν δεν προσπαθήσεις δεν κερδίζεις τίποτα.